…“E pashë gjyshin në fabrikë…” pëshpëriti Ethan, zëri i tij i dobët si letër që çahet.
E kapa menjëherë fort nga dora.
“Çfarë fabrike?” pyeta, duke iu afruar, zemra më kishte filluar të më rrihte ndryshe.
Buzët e tij u drodhën.
“Ajo pas portit… ajo që ti the se ishte e mbyllur.”
Një infermiere hyri me nxitim, e alarmuar nga ndryshimi i monitorit, por unë i bëra shenjë të ndalonte. Sytë nuk i hoqa nga djali im.
Ethan gëlltiti me vështirësi.
“Nuk duhej të shkoja aty. Por gjyshi tha që ishte ‘tur’ i veçantë. Tha që aty bëhet ‘puna e vërtetë’.”
Më ra zemra.
Herbert Whitehead nuk kishte punuar në fabrikë prej dekadash. Ai jetonte në borde drejtuesish, jo në magazina.
“Ethan,” thashë ngadalë, “kur e pe atë?”
“Para dy ditësh,” pëshpëriti. “Para se të sëmuresha.”
Fjala sëmuresha tani tingëllonte ndryshe.
