Gjithçka filloi si një pasdite e qetë në kopsht. Një ditë ku gjithçka dukej e zakonshme dhe pa asnjë shqetësim.
Dielli ishte i ngrohtë, ajri i qetë, dhe babai po shijonte kohën e tij ndërsa vajza e vogël luante pranë. Asgjë nuk paralajmëronte se diçka e pazakontë do të ndodhte.
Vajza po sillej pranë skajit të kopshtit, aty ku ndodhej një mur i vjetër i mbuluar me hardhi. Papritur, ajo ndaloi. Trupi i saj u ngurtësua dhe shprehja e fytyrës ndryshoi. Në fillim dukej sikur thjesht kishte humbur interesin për lojën, por më pas ajo anoi kokën dhe filloi të dëgjonte me kujdes.
Aty e dëgjoi përsëri. Një tingull i lehtë, i vazhdueshëm që vinte nga brenda murit. Nuk ishte i fortë, por mjaftueshëm sa ta bënte kurioze dhe paksa të shqetësuar. Tingëllonte si një gumëzhimë e butë, sikur diçka e gjallë fshihej poshtë sipërfaqes.
