Pjesën tjetër të rrugës e kaluam në heshtje të rëndë.
E lashë në shkollë dhe u nisa drejt shtëpisë.
Gjatë rrugës mendja ime nuk pushonte.
Mos ndoshta kishte parë diçka në një film?
Ndoshta ishte vetëm një ëndërr…
Por serioziteti në fytyrën e saj… mungesa e frikës në sytë e saj…
më bëri të shqetësohem menjëherë.
Po sikur Sonia të thoshte të vërtetën?
Po sikur ajo që kishte parë të ishte reale?
Po sikur një burrë tjetër të vinte çdo natë tek gruaja ime ndërsa unë fle?
“Por unë i besoj gruas sime,” i thashë vetes.
“Ajo do të më kishte treguar nëse diçka e tillë do të ndodhte.”
Kur u ktheva në shtëpi, e gjeta gruan time në kuzhinë duke përgatitur mëngjesin.
“Zemër, u ktheve?” më pyeti ajo.
Por për herë të parë që kur ishim martuar, ndjeva një ndjenjë të çuditshme neverie.
Megjithatë nuk doja të nxirrja përfundime vetëm nga fjalët e vajzës sime.
Doja ta shihja me sytë e mi.
Sepse të shohësh është të besosh.
Nata e së vërtetës
Prita me durim derisa ra nata.
Pas lutjes sonë të zakonshme të mbrëmjes, vajza ime shkoi në dhomën e saj.
Pastaj unë dhe gruaja ime shkuam në dhomën tonë.
Dhoma e Sonias ishte përballë dhomës sonë.
Pesë minuta pasi u shtrimë në shtrat, bëra sikur më zuri gjumi.
Unë zakonisht nuk gërhas.
Por atë natë gërhita.
Dhe e bëra aq mirë sa dukej sikur ishte profesion.
Pas disa minutash ndjeva një prani të çuditshme në dhomë.
Sikur dikush kishte hyrë pranë shtratit.
Dëgjova zhurma të lehta.
Zemra filloi të më rrihte fort.
Pastaj dëgjova një tingull të çuditshëm nga gruaja ime.
Nuk durova më.
Hapa sytë.
Dhe ajo që pashë…
më tronditi deri në palcë.
Zbulimi
Pranë shtratit tonë qëndronte një burrë i moshuar me rroba të bardha.
Në dorë mbante një leckë të kuqe.
Ai po e fërkonte butësisht në krahun e gruas sime.
Ajo kishte sytë mbyllur.
Por nuk dukej e frikësuar.
Dukej… e qetë.
Unë u hodha nga shtrati.
“TI KUSH JE?!” bërtita.
Burri u kthye ngadalë.
Pastaj gruaja ime hapi sytë.
“Mos!” tha ajo me panik.
“Mos e prek!”
Unë u shtanga.
“A mund të më shpjegosh çfarë po ndodh këtu?!” bërtita.
Gruaja ime filloi të qante.
“Doja të të tregoja… por kisha frikë.”
Burri me rrobat e bardha foli me zë të qetë.
“Unë jam terapisti i saj.”
Unë u hutova.
Gruaja ime ngriti mëngën e pizhamës.
Në krah kishte një plagë të madhe të kuqe.
“Ajo ka një sëmundje të rrallë të lëkurës,” tha burri.
“Trajtimi duhet bërë çdo natë me këtë përzierje medicinale.”
Gruaja ime uli sytë.
“Nuk doja të të shqetësoja… sepse mjekët thanë se mund të jetë serioze.”
Unë mbeta pa fjalë.
Dhe në atë moment kuptova diçka që më goditi fort.
Vajza ime nuk kishte gënjyer.
Ajo kishte parë vetëm një pjesë të së vërtetës.
Fundi
Të nesërmen në mëngjes, ndërsa e çoja Sonian në shkollë, ajo më pyeti:
“Babi… e pe burrin me leckën e kuqe?”
Unë buzëqesha lehtë.
“Po.”
Ajo më pa me kureshtje.
“A ishte i keq?”
Unë tundja kokën.
“Jo, zemër.”
Pastaj i thashë diçka që ajo nuk do ta harronte kurrë:
“Ndonjëherë ajo që duket e frikshme… është thjesht dikush që po përpiqet të ndihmojë.”