Jo sepse ishte e rrallë apo shumë e bukur,
por sepse ishte e vetmja gjë që më dukej sikur mbante ende praninë e tij.

Kurrë nuk e imagjinoja se ajo vazo lulesh do të zbulonte një të vërtetë që nuk mund ta imagjinoja.

Ndodhi një pasdite me diell.

Macja e fqinjit kërceu në ballkonin tim duke ndjekur qenin tim. Ata goditën raftin ku ishte vendosur orkidea.

Krrash!

Zhurma më bëri të ngrij.

Vrapova menjëherë.

Vazoja – kujtimi i fundit nga ai – ishte copëtuar në dysheme.

Por para se të mblidhja copat, diçka më tërhoqi vëmendjen:

një pako e vogël prej pëlhure, e mbështjellë fort dhe e fshehur thellë në tokë.

U ngriva në vend.

Burri im ma kishte dhuruar këtë vazo…
por kurrë nuk e kisha parë të fshihte diçka brenda saj.

E mora paketën me duar që më dridheshin.

Pëlhura ishte zverdhur nga koha, e lidhur me një fije të hollë të zezë.

Ishte e qartë se ishte fshehur aty prej shumë vitesh.