Dhoma ishte e heshtur. Fytyra e mamit u zbeh, ndërsa Ema shikonte mes nesh, e hutuar dhe e tradhtuar. Unë qëndrova e qetë, megjithëse brenda ndjeva një përzierje të hakmarrjes dhe trishtimit. Babi me të vërtetë ma kishte shitur shtëpinë, dhe tani ishte e imja.

E dija që e kishte bërë për t’u siguruar që ata të kishin një çati mbi kokë, por drejtësia poetike e situatës ishte e pamohueshme. Shtëpia nga e cila dikur isha dëbuar tani ishte streha ime. Zëri i Emës dridhej. “Por… por pse?”

I takova sytë, duke parë një shkëlqim të motrës së vogël që dikur shpresoja ta doja. “Sepse babi donte të sigurohej që ajo të mbetej në familje dhe që të kujdeseshin,” shpjegova. “Por duket se je mashtruar për atë se kush janë aleatët e tu.”