Mami hapi gojën për të protestuar, por asnjë fjalë nuk doli. Ajo ishte një grua e mundur nga makina e saj dhe e vërteta e krimit të saj të rëndë në ajër.

Ndërsa dola nga zyra, ndjeva një ndjesi të çuditshme paqeje. Shtëpia ishte më shumë sesa thjesht një copë të prirur. Një dëshmi e dashurisë dhe të mirëve të familjes sonë jofunksionale. Vendosa që do t’i lejojë mamin dhe Emmën të qëndrojnë, me një kusht: që ata të pranonin vërtet të kaluarën dhe të punonin drejt një mirëkuptimi të ri.