Ajo mbërriti zbathur në atë dasmë luksoze,një figurë që ngjante me një hije të harruar në mes të shkëlqimit verbues të elitës shqiptare, ku veshjet e shtrenjta dhe stolitë
prej ari fshihnin shpirtra të ftohtë.
Trupi i saj i hollë dridhej jo vetëm nga lodhja e skajshme fizike, por nga pesha e një e vërtete që kishte vite që digjej brenda saj si një thëngjill i ndezur, një e vërtetë që
askush në atë festë përrallore nuk ishte gatita dëgjonte apo ta besonte.
Ishte e mbuluar me pluhurin e rrugëve të gjata të jugut, meflokët e ngatërruar nga era e kripur ebregdetit dhe lëkurën e çarë e të nxirë ngadielli pamëshirshëm, duke shtrënguar në
dorën e saj të vockël e të bërë me kallo njëcopë letre të rrudhosur, një poster dasmeqë e kishte gjetur në një kosh mbeturinash,e që shërbente si e vetmja hartë drejtshpëtimit.